Het is alweer meer dan een jaar geleden dat ik, fris en vol goede moed, de grote hal van Hitachi’s hoofdkantoor in Marunouchi binnenstapte en mijn naam spelde bij de balie. Time flies when you’re having fun: een cliché, maar zeer toepasbaar op mijn leven de afgelopen jaren. Na verblijven in Parijs, Oxford, Brussel en Tokyo breng ik voor het eerst sinds 2005 de lente door in Nederland. Dat voelt raar! Met het inzetten van de dooi en het ontluiken van de eerste krokussen bekruipt me ook dit jaar weer dat opgewonden gevoel van een op handen zijnd buitenlandavontuur. Maar niets daarvan. Dit jaar blijf ik hier.
Ik heb een baan, een goede, een leuke, een échte. Geen stage of traineeship deze keer, maar een baan op niveau, eentje waar ik mijn eigen talenten en ideeën kan ontplooien maar tegelijkertijd ook veel kan leren. Een baan waarin ik elke dag met Brussel bezig ben en die een fantastische springplank biedt voor een mogelijke EU-carrière. Een baan die ik bovendien na een maand zoeken al in de pocket had: kortom, een baan waar ik in tijden van economische crisis heel blij mee ben. Ik werk 40 uur per week in good old Den Haag, niet ver van mijn allereerste werkplek. Wat een vreemd gevoel wanneer ik soms mijn oude lunchroute loop: toen, ruim twee jaar geleden, stond ik op het punt om voor het eerst naar Brussel te gaan. Ik was vol verwachting, maakte allemaal wilde plannen maar wist niet of het me zou lukken die waar te maken. En nu, twee jaar later, kan ik zeggen: yes, het is allemaal gelukt. Mijn Brusselstage was super, mijn Japanse avontuur helemaal te gek, en Clingendael had ik ook niet willen missen.
Betekent dit dan dat ik al mijn “wilde haren” verloren heb en eindelijk gesettled ben? Nee. (korter zijn ze wel, maar dit terzijde) Als het aan mij ligt, zit ik over een jaar of twee weer in Brussel, of een ander interessant buitenland. Maar na een paar quasi-nomadische jaren begint het verlangen naar een vaste plek wel te groeien. Als je 40 uur per week werkt wil je niet meer thuiskomen in een Pelikamer, koken in een Pelikeuken of douchen in een Pelidouche met bijbehorende Peli-aanslag. Ik ben dus naarstig op zoek naar een appartement, liefst in Leiden, maar als het te lang gaat duren wil ik ook wel naar Den Haag. Ik heb helemaal geen spijt van al het reizen en trekken van de afgelopen jaren, maar merk wel een groeiende behoefte aan wat meer comfort. Ik werd er al voor gewaarschuwd: zodra je meer gaat verdienen, groeien ook je behoeftes. Work hard, party hard, ook al betekent dit in eerste instantie dat ik eindelijk eens al mijn boeken uit de dozen ga halen.
Tot die tijd zit ik natuurlijk niet stilletjes weg te kwijnen op mijn oude studentenkamertje. Sterker nog, ik ben er bijna nooit: hooguit om te slapen en te ontbijten. Want 2009, zo heb ik me voorgenomen, wordt het jaar dat ik eindelijk toekom aan al die dingen die ik al jaren uitstelde. Zo heb ik sinds half januari elke maandagavond salsales, wat een feestje! Ook volg ik naast mijn maandelijkse lessen Japans een intensieve cursus Frans om nog dit jaar mijn DALF-diploma te halen. Salsa dansen en beter Frans leren: dingen waarvan ik al jaren roep dat ik ze wil doen, maar die er steeds niet van komen. Dan is een vast honk toch wel handig. Ook zwem, loop, zing (en bewonder) ik regelmatig. Tel daarbij op dat ik ook graag mijn familie en vrienden blijf zien én acht uur per nacht moet slapen, en dan houd je niet veel blog-tijd over.
Maar dat zijn natuurlijk smoesjes: het gaat in het leven niet om tijd, maar om prioriteit. Er is een ongeschreven regel die stelt dat hoe drukker je het krijgt, hoe meer tijd je overhoudt. Op mijn werk kun je een tegoed aanvragen voor stoelmassages: 15 minuten waarin je schouders en nek worden losgemaakt om RSI te voorkomen. Een van de masseurs vroeg of ik interesse had in Do In, een Japanse meditatie/yoga variant die heel goed is voor je rug, maar waar je wel elke ochtend 20 minuten mee bezig zou moeten zijn. Op mijn antwoord dat ik het veel te druk had, antwoordde hij: als je Do In doet, heb je in plaats van 8, maar 6 uur slaap nodig. Alsof het universum je beloont met extra tijd, zei hij. Ik weet niet of ik het zo zweverig zou formuleren, maar ik weet wel dat een vol en leuk leven meer energie oplevert dan het vraagt: pure winst, dus.
Vandaar dat ik dit verhaaltje nu, na weken uitstellen, toch maar op papier zet –zondagavond laat, terwijl ik morgen vroeg weer op moet. Maar ja, all work and no play makes Jack a dull boy. En dat zou zonde zijn van deze prachtige lente... ik ben benieuwd hoe Leiden eruit gaat zien dit jaar!
Laatste reacties