Supersopraan kraakt harde noten

2010. Nieuw jaar, nieuwe kansen (en wéér nieuw haar). De afgelopen vijf jaar vulde ik dit blog met verhalen over mijn Leidse studententijd en de vele koren, besturen en natuurlijk historische ervaringen die daarmee gepaard gingen. Vanuit wereldstad Parijs, academisch walhalla Oxford, bruisend Brussel en onvergelijkbaar Tokyo schreef ik over mijn leven: de memorabele anekdotes, de topervaringen maar ook mijn dagelijkse beslommeringen.

Inmiddels ben ik alweer anderhalf jaar thuis in eigen land en geniet ik zowaar van de rust die dit met zich meebrengt. Baan, Huis en Koor zijn gevonden, evenals Yogales (!) en Salsaschool. Ja, de supersopraan vertoont nesteldrang! En dat is geen enkel probleem, de eerste wilde plannen voor 2010 zijn al in de maak.

Volg mij op Twitter, Hyves, Facebook, Linkedin, Ambtenaar 2.0 en InEU.nl

Power Yoga & Parijs

"What have you done today to make you feel proud?" zingt een powernegerin terwijl ik, luid uitblazend, dieper door mijn rechterknie zak, mijn linkerbeen uitgestrekt, mijn armen horizontaal. De Warrior II Pose is veeleisend, pijnlijk en stiekem heel erg lekker. Sinds een paar maanden ben ik meerdere keren per week te vinden in de VrouwFit bij mij in de buurt. Een sportschool met alleen maar vrouwen: het zou een vreselijke plek kunnen zijn waar corporale blondines zwetend hun bierbuik eraf proberen te spinnen, maar dat valt heel erg mee. De VrouwFit wordt bezocht door allerlei dames: jong, oud, dik, dun, fit, onfit, student, niet-student, corporaal en hippie... enfin you get the picture. De sfeer is er leuk en ontspannen, en de klasjes die er gegeven worden zijn behoorlijk verslavend.

Ja, dat lees je goed, verslavend. Jarenlange schoolgymlessen hadden mij een grondige aversie bijgebracht jegens georganiseerde sportmomenten. De trauma’s van kastspringen, piepjestest en sadistische gymdocenten zijn dan ook nog steeds niet helemaal verdwenen. Wat wel jammer is, want ik blijk best sportief: hiken in de bergen, baantjes zwemmen in de vroege ochtend, me in het zweet dansen bij salsa: it’s all good. Bovendien kan ik stiekem een mean balletje gooien bij honkbal en kan ik best 5 kilometer hardlopen.

Waarom dan toch zo’n hekel aan sport? Het probleem ligt hem volgens mij in de druk en de competitie die bij veel sporten komt kijken. Ik houd best van een vriendschappelijk potje volleybal, maar zodra het te fanatiek wordt vind ik het niet meer zo leuk. Een coach die mij toeschreeuwt, die mij pusht om over mijn grenzen te gaan: het werkt averechts. Ik wil zélf bepalen wat ik doe. Als ik bijvoorbeeld besluit om 40 baantjes te gaan zwemmen, dan doe ik dat. Dan push ik mezelf om dit binnen een bepaalde tijd te doen. Hetzelfde geldt voor hardlopen: op het moment werk ik toe naar 5k in een half uur, in april hoop ik dan mee te doen aan de Leidse Singelloop. Waarom ik dat leuk vind? Hardlopen is wat mij betreft vooral een competitie tegen mezelf. Ik hoef me tegenover niemand te bewijzen, ik wil vooral zelf bepaalde doelen halen. Ineens kijk ik heel anders aan tegen sport. Niet langer is het een verplichte wekelijkse kwelling, gevolgd door een te korte douche en een zweterige dag in de klas. Het is juist iets voor mezelf geworden, ontspanning door inspanning, een manier om mijn drukke werkleven in balans te brengen.

Daarom ben ik helemaal verslaafd, verslingerd geraakt aan de klasjes van de VrouwFit. Pilates is altijd lekker; na afloop voel ik me ontzettend virtuous (en mijn buikspieren met mij). Bodyshape geeft veel energie. Maar nog lekkerder vind ik Body Balance: een mix van Tai Chi, Pilates en... Power Yoga. Yoga, yoga, yoga: waarom ben ik daar niet eerder mee begonnen? Het blijkt helemaal iets voor mij. Een uurtje op een matje staan of zitten in allerlei poses met interessante namen, soms helemaal in de knoop, soms balancerend op een been: heerlijk! Met elke les voel ik mijn spierkracht en lenigheid toenemen; ik ga er soepeler van salsadansen en beter van hardlopen. Maar het aantrekkelijkst is nog wel dat ik best goed ben in yoga, en dat streelt het ego natuurlijk. Oké, ik flikker nog steeds omver bij de half moon pose, maar mijn warrior poses zijn krachtig en mijn neus kan ik op mijn knieën leggen. Sport is ineens iets waar ook ik best goed in ben!

Kortom: power yoga verandert mij van een milde sporthater in een een fit, vrolijk en lichtelijk irritant VrouwFit-promomeisje. Vier of vijf keer per week sporten lijkt ineens niet meer een achterlijk idee uit een celebrity magazine, maar iets wat ik ook zou kunnen: elke week twee keer yoga, een keer salsa, een keer hardlopen en dan nog een Pilatessessie voor een fanatieke bui: hoe fit zal ik wel niet worden? Het leuke is ook dat ik samen met vriendinnen ga. Hoewel theeleuten op de bank nog steeds heerlijk is, vind ik samen sporten een aardig alternatief. Ik houd dan wel niet van een brullende coach, maar samen lijden en elkaar oppeppen creëert toch ook wel een band.

Gelukkig (en hier komt het bruggetje naar mijn 2e onderwerp) doe ik meer met vriendinnen dan me in het zweet werken. Uitstapjes naar het Noh theater, het National Ballet of China (magnifiek!) of gewoon een fijne uitbrakwandeling behoren tot de mogelijkheden. En afgelopen weekend was het dan eindelijk tijd voor een decadente weekend shopping trip. Sinds ik er studeerde in 2006 was ik nog één keer kort teruggeweest in Parijs, maar daarna niet meer. Dat kon zo niet langer, en dus stapte ik afgelopen donderdag samen met een van mijn Europaeumvriendinnetjes in de Thalys op weg naar deze schone stad. We zouden er een paar nachten logeren in een lichtelijk shabby, maar schoon en betaalbaar hotelletje in de Marais. Gedreven door sentiment en de soldes besloten we een paar “old haunts” te bezoeken en lekker te gaan shoppen in de sjiekere buurten van de stad. De oogst: twee paar nieuwe schoenen (van die mooie Spaanse), een Longchamp, een lekker kussen van de MUJI (OMG de MUJI!!! Zo blij dat die ook in Europa zit!) en... de lekkerste warme chocolade van Parijs, nee, van Europa.

Wie mij een beetje kent weet dat ik een chocolademonster ben, en een purist bovendien. Chocolade is pas chocolade als er minstens 60-70% cacao in zit. Wij spugen op melkchocolade; witte chocolade bestáát niet voor ons! Warme chocolade is heerlijk, maar dan moet het wel een goede smaak en romige textuur hebben. De chocolade in het Koffiehuis is prima, ook die van Starbucks kan ermee door. Opgewarmde chocomel, daar moet ik dan weer niks van hebben. Enfin, mijn vergelijkend warenonderzoek op dit gebied bracht mij uiteindelijk naar Les Deux Magots in Parijs, waar ik in 2006 claimde de beste warme chocolade ooit gevonden te hebben. Daar kom ik nu op terug. De beste chocolat chaud à l’ancienne wordt geschonken bij Muscade, een knus restaurantje genesteld in een hoekje van de paleistuinen van Palais Royale. De chocolade is zo romig dat je hem beter kunt lepelen dan drinken, de smaak is ongelooflijk rijk, en vooral als je net uit de regen komt is het een klein stukje hemel. Kost je wel 6,50 E per persoon, maar dit drankje is het absoluut waard. Wij zijn er de volgende dag nog voor teruggekomen... Ik zag achter de toog van Muscade de Larousse du Chocolat staan; wellicht is het recept daarin wel terug te vinden...

Al met al is het nieuwe jaar dus mooi van start gegaan, en heb ik dankzij mijn roze Parijswolkje Blue Monday aardig weten te omzeilen. Wel heb ik naast al die mooie aankopen ook een virusje meegebracht uit Parijs, en zit ik nu ziek thuis. Gelukkig hebben ze daar het briljante telewerken voor uitgevonden, zodat deze workaholic in elk geval haar mailbox heeft kunnen leeghalen... Deze week probeer ik wel, al snotterend, braaf mijn yogalesjes te blijven volgen. En broed ik op manieren om dat chocoladerecept te achterhalen... wie komt er proeven?

43 dingen

Het nieuwe jaar is alweer een paar dagen oud. Er zijn mensen die het verschrikkelijk vinden, Oud en Nieuw. Terugkijken, vooruitblikken, feesten, zoenen en je van alles voornemen- bijvoorbeeld om niet meer zo dronken te worden in het nieuwe jaar. Ik vind het leuk. Ik houd van lijstjes, en wat is een beter moment om lijstjes te maken dan begin januari?

Sinds een paar jaar gebruik ik voor mijn goede voornemens een hele aardige lijstjessite: 43things.com. Je kunt er al je doelen op een rijtje zetten, van klein (gordijnen kopen) tot groot (ooit eens aurora borealis zien). Het leukste is dat je kunt zien wie je doelen delen, dat je elkaar kunt aansporen en motiveren, en dat je "how I did it" verhalen kunt lezen en schrijven. En al doende genereer je nóg meer lijstjes; je kunt allerlei statistieken uitdraaien over de afgelopen jaren. Zo blijkt januari de meest succesvolle maand voor mij; waarschijnlijk omdat ik dan de tijd neem om eens te bekijken welke doelen gehaald zijn, en welke ik mezelf wil gaan stellen.

Voor 2009 was het doel: tot rust komen. Een appartement, een vaste baan, een koor hoorden daarbij. Inmiddels, een jaar verder, heb ik het gevoel dat ik enorm tot rust ben gekomen; natuurlijk blijft er altijd iets kriebelen maar ik vind het heerlijk om weer in Leiden te wonen. Ik kan oprecht enorm genieten van mijn pittoreske huisje, van spontane theeleutmiddagen met vriendinnen en -zowaar- van mijn werk-salsa-yoga-koor routine.

In 2010 mag dat nog wel even doorkabbelen, die "sleur." (want het doet me goed!) Mijn goede voornemen komend jaar is: meer tijd voor mezelf, meer tijd voor vakantie. En ik ga het meteen concreet maken; dit jaar spaar ik meer uren vrije tijd, de eerste trip (Parijs!) is al geboekt. Het noorderlicht of de zijderoute zullen nog even moeten wachten, maar het is wel leuk om wilde plannen te maken. En wie weet, als ik hard doorspaar, kan ik een paar plannen nog omzetten in actie ook!

En wat zijn jullie goede voornemens?

I can't stand the rain... against my window

Regenachtige middagen... daar zijn er veel van, de laatste tijd. Maak je geen zorgen, dit is niet zo'n akelig Postbus 51-spotje waarin een omineuze voice-over aankondigt dat het steeds meer en steeds vaker regent in Nederland. Dank u, dat hebben we zelf proefondervindelijk mogen vaststellen. Nee, ik wilde gewoon even mijn frustratie delen over het takkeweer van de afgelopen week: wat een ellende. Degenen die mij een beetje kennen weten dat ik regen HAAT with a passion, en om dan van woensdag tot vandaag, zondag, alleen maar donkergrijze wolkenmassa's voorbij te zien schuiven is geen pretje. Twee uur 's middags en 't is donker buiten terwijl de regen tegen de ramen klettert... ineens ga je die suïcidale Finnen begrijpen.

Het ergste is nog wel dat er dan altijd mensen zijn die zeggen: "Hè gezellig, wat knus, zo in de winter. Kaarsjes aan, op de bank kruipen, filmpje kijken... heerlijk." (mijn moeder en een paar teerbeminde vriendinnen maken zich hier nog weleens schuldig aan) Nou, ik houd niet van kaarsen. Vind waxinelichtjes brandgevaarlijke krengen. Heb geen bank en maar een kleine televisie. Kortom: I don't do cosy. Of toch? Ik kan toch niet zo ontaard zijn? Nee... ik doe het gewoon op mijn manier. Alle lampen aan in huis, Nick Cave die met mij mee chagrijnt, en lekker opgekruld in mijn Poäng verdwalen in een dik boek. Zie hier dan ook het enige voordeel van regenweer: dankzij de duisternis en het watergordijn dat om mijn huis hangt (zie foto) ben ik al bijna door Eco's Slinger van Foucault heen. Mooi boek; op pagina 550 wordt het spannend. Daar heb je dus tijd voor, als het buiten regent en je eigenlijk nergens heen wilt... Nick Cave begrijpt mij.

Over feminisme, leiderschap en huiselijk geluk

De Mannen van Beter Bed monteren een bedframe, terwijl zij een medley van Guus Meeuwis hits ten gehore brengen. Ik, goede huisvrouw, heb thee gezet- wat mij het compliment "je bent goud, schat" en een vette knipoog oplevert. "Die gaat lekker slapen!" voegen ze er nog aan toe. Ik hoop het oprecht: mijn oude bed piepte en kraakte al jaren, en als ik mij te enthousiast omdraaide in mijn slaap kletterden de latten met veel geraas uit de lattenbodem. Vanmiddag ga ik nog maar even de stad in om wat passend nieuw beddengoed te kopen. Nu mijn nieuwe bed er staat, is mijn huis weer iets meer "af:" ik hoef alleen nog maar een paar plintjes te leggen en gordijnen te kopen, dan ben ik voorlopig wel klaar met inrichten. Dat mag ook wel, aangezien ik toch al sinds juni hier woon. Gezien het geringe aantal blogjes sinds mijn verhuizing zouden mijn lezers kunnen vermoeden dat ik derhalve geabsorbeerd ben door het burgerlijk leven, opgegaan in de dagelijkse sleur. En ik moet toegeven: vorig jaar was spannender dan dit jaar. Ik begon 2008 natuurlijk met zeven fantastische maanden in Tokyo, maar ook mijn tijd aan Instituut Clingendael vond ik bijzonder. En dit jaar? Op 1 week in Italië na ben ik in Nederland gebleven, elke dag op en neer pendelend tussen Leiden en Den Haag tussen de hordes forenzen.

Op het eerste gezicht is mijn leven dus niet zo wild en spannend meer. Nu mijn 27e verjaardag nadert (donderdag 19 november is namelijk méér dan de nationale dag van de cateringmedewerker) begin ik een beetje na te denken over wat ik dit jaar allemaal heb gedaan, of ik nog wat geleerd heb, of ik gegroeid ben. En eigenlijk ben ik, ondanks de ogenschijnlijke saaiheid van mijn regelmatige leven, best tevreden. Ik heb leren salsadansen en blijf dit doen, ik heb mijn Franse taalkennis laten vastleggen door middel van een DALF diploma, ik doe sinds kort aan yoga en pilates en zing weer bij een paar goede koren. Tuurlijk, ik werk fulltime en heb nog nooit zo lang éénzelfde baan gehad, maar ik heb het naar mijn zin. Ik heb eindelijk een fijn huis en genoeg geld elke maand om op vakantie te kunnen en bovenstaand bed te kunnen betalen. Ik mag werken in een interessant werkterrein en kom regelmatig in bemind Brussel.

En toch. Hoewel ik helemaal vóór het tellen van zegeningen ben, blijft er die nagging vraag op de achtergrond: waar is de toekomstvisie? Waar is de grootsheid, waar zijn de dromen die je vroeger had, misschien nog wel hebt? Het is zo’n ondefinieerbaar gevoel: je hebt een uitstekend leven, bent gelukkig en gezond, en tóch... Er blijft altijd iets kriebelen; als vrouw-met-ambitie kun je het niet laten om na te denken over wat je méér zou kunnen doen, wat je verder nog zou kunnen bereiken. Je gaat jezelf vergelijken met je idolen en bedenkt: wat deden zij op mijn leeftijd? Zou ik ooit zo invloedrijk kunnen worden als Neelie, wil ik liever intellectueel presteren zoals Hannah of Simone, of zou ik graag verstilde schoonheid creëren als Virginia of Emily? Ben ik wel goed bezig nu, timmer ik wel voldoende aan de weg?

In de drang naar een buitengewoon leven schieten we soms te ver door, getuige dit uitstekende artikel over bovengemiddeld getalenteerde vrouwen. Maatschappelijk aanzien en prestige is misschien niet altijd de goede keus, integendeel. Ook als je een feministe bent die zich deels verantwoordelijk voelt voor het Opstuwen Van Het Vrouwdom In De Vaart Der Volkeren, zul je soms moeten kiezen voor de minder glamoureuze optie. Moet je je er dan maar bij neerleggen dat je middelmatig bent, een grijze muis? Ik vraag het me af. Op het moment zijn er veel vrouwen die me inspireren, zoals bijvoorbeeld Anna en Laura. "Aanstormend" ga ik deze getalenteerde dames niet noemen: dan lijkt het alsof ze enkel in potentie iets zijn en zich nog niet bewezen hebben. Maar wat ik juist zo goed vind is dat ze zich niet laten verlammen door tegenslagen verwachtingspatronen, dat ze niet op hun handen blijven zitten, maar doen. Gewoon doen. En dat is precies wat de werkelijk uitzonderlijke mensen uit de geschiedenis deden: ze hadden een passie, gingen ermee aan de slag, hielden eraan vast en bereikten uiteindelijk iets bijzonders. Daar is geen talentenklas, rat race of loopbaanplanning voor nodig. Soms is het goed om daarbij stil te staan.

Daarom vond ik onderstaand filmpje zo aardig: leiderschap, dat ontwikkel je zélf. Fouten mag je maken, kronkelige levenslopen zijn eerder regel dan uitzondering. Perfect is niemand: zelfs niet (zeker niet) de grote leiders van onze tijd. Zoals ik mijn broer laatst toevoegde: een mens kan niet én een carrière hebben én brandschone ramen. (Daarentegen zal iedere intellectueel of wereldleider de waarde van een goed bed, en een lange nacht slaap, van harte onderschrijven. Ik ben goed bezig...)

Jong talent in de Herengrachtkerk!

Eén dezer dagen komt er weer een "echt stukje" vol belevenissen en bespiegelingen uit het Leven der Supersopraan. Nu heb ik het echter te druk met Werken en Zingen. Dat laatste wil ik graag met jullie delen:

Na twee succesvolle projecten geeft het Nieuwe Mannheim Koor en Orkest op vrijdag 9 oktober in de Herengrachtkerk te Leiden opnieuw een bijzonder concert. In dit Haydn en Mendelssohn jaar zullen de jonge musici van het koor en orkest onder leiding van de Engelse dirigent Quentin Clare onder andere de Paukenmis van Haydn en de Ouverture Hebriden van Mendelssohn uitvoeren. Ook treden maar liefst acht jonge talentvolle solisten op, waaronder vier leden uit het eigen orkest in de Sinfonia Concertante voor blazers van Mozart.
 
Het Nieuwe Mannheim Koor en Orkest (NMKO) ziet het als taak om podiumervaring te bieden aan getalenteerde jonge musici en conservatoriumstudenten uit heel Nederland. De stichting realiseert projecten in diverse samenstellingen zodat ook minder gehoord repertoire voor bijvoorbeeld koor en orkest aan bod komt en werkt samen met jonge professionele solisten uit binnen en buitenland. Jong onontdekt talent krijgt tevens een kans: de vier blazerssoli in de Sinfonia Concertante worden uitgevoerd door leden van het NMKO. Zij zijn professionals in opleiding die tevens met één been in het (Leidse) studentenleven staan. Juist deze dubbeltalenten passen in de missie van de stichting om amateurs en professionals bij elkaar brengen voor muzikale uitvoeringen op hoog niveau.

Het concert vindt plaats op vrijdag 9 oktober om 20.15 in de Herengrachtkerk (Herengracht 68-70) te Leiden.
Kaartverkoop aan de deur (€10/€6). Meer informatie en reserveringen via http://www.mannheimorkest.com / contact@mannheimorkest.com

Met medewerking van Nicola Wemyss (sopraan), Michelle Mallinger (mezzosopraan), Daniël van Kessel (tenor), Michiel Meijer (bas), Arthur Klaassens (hobo), Jasper Grijpink (klarinet), Elske Groen (hoorn) en Sebastiaan van Denderen (fagot). Dirigent: Quentin Clare.

Hard Is Lekker

Met een koor en orkest van formaat, waar mezzoforte voor mietjes is en fortissimo de norm, ga ik binnenkort Verdi's Requiem opvoeren. Eerst gaan we naar Italië (béétje water naar de zee dragen), dan wippen we nog even langs in Slovenië. Gelukkig zijn we ook binnen de landsgrenzen te horen. Kom je ook?

Spread the gospel

De afgelopen tijd heb ik niet veel geblogd. Dit was deels omdat mijn privéleven vrij rustig voortkabbelde, maar ook omdat ik de laatste tijd voor mijn werk zoveel uren maakte achter de PC dat ik thuis niet veel zin meer had om weer naar een schermpje te staren. Maar de lezers van dit blog verdienen natuurlijk beter. Vandaar dat ik besloten heb om een van mijn projecten met jullie te delen. Eerder dit jaar verscheen in opdracht van mijn huidige werkgever de film Europa Werkt, gemaakt door getalenteerd filmmaker Ton van Zantvoort. Aan mij de schone taak om deze film te verspreiden op het web. Behold, vers geplaatst op Youtube, Europa Werkt:

Een vaste stek is goed

En dat is nog maar één van de dingen die ik geleerd heb dit jaar. Zoals eerder aangekondigd is 2009 voor mij het jaar van tot rust komen, van uitgestelde dingen eindelijk doen, van een eigen huis hebben en een vaste baan. Noem het burgerlijk, noem het saai: ik ben stiekem wel blij om na een werkdag van 9 tot half 6 (of langer) thuis te komen in een appartement dat van mij is, om vervolgens naar mijn wekelijkse salsales / klatschavond / Quackavond / Franse les te gaan. Tuurlijk, het kriebelt: voorlichting gevend over de EU of kletsend over Japan heb ik meteen weer zin om zelf de hort op te gaan. Toch kan ik me steeds beter verzoenen met het idee dat "naar het buitenland gaan" ook 2 weken vakantie kan betekenen in plaats van 7 maanden uit een koffer leven. Zeker nu ik eenmaal die fijne stek voor mezelf bemachtigd heb, voel ik de behoefte om voor langere tijd in Nederland te blijven. Hier iets opbouwen, veel leren, en dan met een paar jaar relevante werkervaring weer de wijde wereld in. Wat ook meespeelt is dat ik het bestaan als zwervende student of stagiair echt wel gehad heb: ik wil niet op mijn 30e wakker worden en beseffen dat ik weliswaar op een mooie plek woon, maar carrièretechnisch nog geen steek verder ben gekomen.

En verder ben ik nu al wel, ondanks/dankzij het feit dat ik al bijna een vol jaar weer in Nederland ben. To wit (en dit idee heb ik gejat van de Skyth), de dingen die ik afgelopen jaar geleerd heb:

- eindelijk eens genoeg geld hebben om de huur te betalen én dat leuke rokje te kopen, is fijn.
- salsadansen is een van de leukste dingen die ik ooit geleerd heb, en ik ben er nog goed in ook.
- ik kom 's ochtends vroeg mijn bed uit voor 40 baantjes in het wedstrijdbad. Wie had dat gedacht van dit avondmens?
- fulltime Japans leren is minder stressvol dan parttime Frans huiswerk maken. Immers, 40+ uur werken per week = net genoeg mentale capaciteit overhouden voor een Net5 vrouwenserie.
- zingen is leuk! Vooral als dat met goede koren kan, in plaats van bejaarde zus-en-zo International Singers.
- boeken horen in een mooie kast, in plaats van weggestopt in dozen.
- CD's horen in een mooie kast, in plaats van uitpuilend uit je CD-rek en in stapeltjes op de grond
- die mooie kast hoort in mijn huis: ik word er heel gelukkig van.
- koken voor vrienden is leuk. (je volproppen met maaksels van Gina is wellicht net iets leuker, maar komt minder vaak voor)
- het diepste huiselijk geluk is: de tijd vergeten, opgekruld in een Poäng, een glas vers appelsap naast me en een goed boek op de knieën.

Alliance Française et Nouvelles Voix Bulgares...

Vandaag was een zware dag. Vanaf een uur of 9 vanmorgen tot een uur of 4 in de middag bevond ik mij in het verrassend kleine gebouwtje van de Alliance Française te Den Haag, alwaar ik uitgebreid mijn Franse taalvaardigheid heb laten testen. Doel: het behalen van een DALF-certificaat, niveau C1. Reden: gewoon, omdat het kan. En dus zat ik vanmorgen met nog een man of 10 in een benauwd zaaltje, waar de temperatuur al gauw hoog opliep en de buren van de taalcursus iets te goed hoorbaar waren. Nogal vervelend wanneer je een paar pittige teksten moet onderwerpen aan close reading, of een synthèse en essai argumenté uit je mouw moet schudden. En dan volgde er nog een luistertoets en een mondeling... Ik heb al best wat taaltoetsen gehad, maar deze was toch wel heel pittig, vooral gezien de suboptimale omstandigheden. Ik heb er wel een goed gevoel over, maar de luistertoets ging niet al te best. Vreemd, want normaal is dit mijn beste onderdeel: het is meestal 40% kennis en 60% concentratie. Deze keer waren de vragen echter door elkaar gemixt en kregen we slechts een paar minuten tijd om de antwoorden in te vullen alvorens het "pennen neer" signaal klonk. Nee, dat onderdeel ging niet best... Enfin, we gaan zien of ik mijn certificaat ga krijgen.

Intussen, terwijl ik mijn tas inpak voor morgen en me opmaak om te gaan slapen, nog een fijn muziekje ter ontspanning. Trio Perunika komt uit Londen, maar is Bulgaars. Ze zijn nog niet zolang bij elkaar maar het klinkt al lekker. Heel lekker zelfs; ik draai hun debuut CD regelmatig. Wellicht kunnen de dames van Laïs hier hun voordeel mee doen, teneinde nog wat meer Ballen te ontwikkelen:

Hoewel ik moet toegeven dat ik de nieuwe richting van Laïs (+cello) wel kan waarderen:

Ach en nu ik jullie toch op krijswijven trakteer, nog one for the road:

Make-over

Stiekem houd ik wel van die programma's zoals Extreme Home Makeover of Debbie's Facelift voor je Huis, waarin donkere, uitgeleefde huizen worden veranderd in lichte design paradijsjes. Tijdens het klussen en poetsen in mijn eigen nieuwe huisje wist ik soms niet hoe het ging worden- of het überhaupt wat ging worden. Met de verfstrepen in mijn haar en op mijn broek, gehurkt in een hoekje om nét dat randje radiator of dat bochtje buis mee te pakken, wist ik dat met elke verfstreek mijn huisje mooier werd. Maar hoeveel mooier precies...? Aanschouw een paar before & after pictures:

Zithoek voorheen

Zithoek nu

Eethoek voorheen

Eethoek nu

Slaapkamer voorheen

Slaapkamer nu

Badkamer voorheen

Badkamer nu

...en dit alles natuurlijk met dank aan het fantastische klus- en glamteam! Welke make-over artiest kan zonder?

Drie meisjes en een cello

Het was een mooi concert, afgelopen zondag in de Amstelkerk. Op een regenachtige zondagmiddag traden de drie dames van Laïs op met Simon Lenski, cellist van DAAU. In de 18e eeuwse kerkzaal zat hooguit een man of 50, de sfeer was huiselijk. Een groot contrast met 5 jaar geleden, toen ik de dames al dansend en springend mocht meemaken in de Leidse Stadsgehoorzaal. Het repertoire was dan ook anders: in 2004 trad Laïs op met band en zongen ze liedjes over smidjes, kannekes en maagdekens, waarbij de draailieren en trommels niet van de lucht waren. Nu, a capella of begeleid door een cello die met behulp van electronica afwisselend klonk als rauwe gitaar, slagwerk of krakende plaat, zong Laïs hun nieuwe werk: veel Engelstalig, veel experimentele melodieën. En Shos. Die hadden ze "leren kennen" tijdens een tour met een Belgisch koor. Zie hier het resultaat:

Ochtendritueel

Het is kwart voor zeven 's ochtends als ik wakker word van fluitende vogels en zacht gestommel boven mijn hoofd. De tweede ochtend in mijn nieuwe huis: hier wordt gewerkt en vroeg opgestaan, dat is duidelijk. Buitengewoon vrolijk sta ik op vóór de wekker, een ongewone sensatie voor een uitgesproken avondmens. Onderweg naar de badkamer bedenk ik me hoe heerlijk het is dat ik kan gaan douchen wanneer ik dat wil, en dat in een schone badkamer waar handdoek en shampoo gewoon klaarliggen. Als ik kon fluiten, deed ik het: mijn nieuwe huisje baadt in een zee van licht en is een oase van rust. Buiten fluiten de vogeltjes en ritselen de bladeren van de lindeboom. Ik heb geen behoefte aan ochtendradio. Mijn nieuwe kledingkast is een sensatie: mijn kleding komt ongekreukt tevoorschijn en mijn schoenen zijn snel gepakt, zonder dat er drie dozen op mijn hoofd neerkletteren. Het heen en weer lopen is nog wel even wennen, nu mijn spulletjes zijn verspreid over badkamer, slaapkamer, huiskamer en soms ook keuken. Wat een ruimte ineens. Ik moet zelfs even naar buiten, naar de berging, waar de grote koelkast staat met mijn levensmiddelen (de nieuwe kleine koelkast heb ik gisteren pas geïnstalleerd in de keuken). Terwijl ik mijn yoghurt-met-muesli content zit weg te lepelen, bedenk ik me hoe lekker het is om op deze manier een werkdag te beginnen: in alle stilte en rust, in een fris en schoon huis dat, ondanks een huiskamer vol dozen, meer ruimte biedt dan ik tot nu toe had. Even later fiets ik op mijn gemakje naar het station: ik ben vroeg en pak een treintje eerder. Heerlijk, dit nieuwe ochtendritueel.

Hij is er

Hij is er dan toch, de klik. Het duurde even, maar na zes lange klusdagen in mijn toekomstige appartementje voelt het eindelijk een beetje als thuis. In het begin, toen de woonkamer zwartblauw-met-goud was, de slaapkamer paars, de deuren erwtensoepgroen en de badkamer ranzig, was het nog maar afwachten. Had ik me niet teveel op mijn nek gehaald? Prachtig, zo'n pakhuis, met die mooie houten balken in het plafond en die pittoreske vakwerkramen, maar er moest véél gebeuren. Truth be told kon ik vantevoren de hoeveelheid werk niet goed overzien. Maar nu, na uren schuren, krabben, schilderen, overschilderen, bijschilderen en flink boenen, waarbij ik letterlijk elk hoekje van het appartement heb gezien, voelt het echt als mijn huis. Alsof ik het me toegeëigend heb, met elke leiding die ik lakte en elke roestplek die ik verwijderde. With a little help from my friends natuurlijk, want in mijn eentje was het me nooit gelukt.

Maar de echte klik kwam zaterdag. Met een bestellijst in de ene, en een potlood in de andere hand waren we als gekken de IKEA doorgerauscht om vervolgens 2 dubbele autoladingen aan meubels van Delft naar Leiden te slepen. Die avond, toen ik omringd door dozen in allerlei vormen en maten genoeglijk op de vloer van mijn appartementje zat, kreeg ik echt het gevoel dat dit was waar ik woonde, waar ik thuis hoorde. Het klikte met mijn nieuwe stek. Met een oud, licht obscuur bandje van de Skyth in de klusradio (CD's pakt hij niet en bovendien, dit was een geweldige medley van rap tot klassiek tot Aman, Aman-liedjes) maakte ik doos na doos open, en voelde ik me als een kind op Sinterklaasavond: wat zou er in dít pakje zitten? Het bleek zowaar heel leuk om IKEA-meubels in elkaar te klussen: zo heb je een verzameling latjes en schroeven, zo heb je een comfortabele Poäng. Of een Kaustby, of een Ekensberg. Die namen maken het nóg leuker: alsof je een legertje vriendjes in je huis hebt staan.

Maar mijn echte vlees-en-bloed-vriendjes zijn natuurlijk ook meer dan welkom in mijn nieuwe huisje. Ik ga deze week proberen de kasten en de eetkamertafel in elkaar te krijgen (ambitieus, ik weet het) en hopelijk kan ik volgende week al het nodige verhuisd hebben. 't Zal nog wel even duren voor ik écht geïnstalleerd ben aan de Middelstegracht, maar dan komt er toch een housewarming... en etentjes. Veel etentjes. Na 6 jaar studentenkamer, waarin je alleen kon eten met het bord op schoot, kan ik nu eindelijk mijn gasten op fatsoenlijke wijze fêteren. Dat gaat zéker gebeuren, te beginnen met mijn klushulpen: mede dankzij hen is mijn huisje veranderd van een donker holletje in een licht paradijsje, mede dankzij hen is er die klik. Ik ben thuis!

En toen...

...was ik ineens een radioster. Mijn eerste "echte" interview voor de radio. Ik was wel gebrieft, maar kreeg uiteindelijk héél andere vragen voor mijn kiezen dan verwacht. ENG!!! Gelukkig is het interview achteraf toch helderder en beter gelukt dan ik op het moment zelf dacht. Mijn radiodebuut is hier terug te luisteren.

There's no place like...

"Hoewel in dit pand nu volop wordt gewoond, laat de gevel duidelijk zien dat het niet altijd die functie heeft gehad. De deuren op de verdiepingen leiden niet naar balkonnetjes, maar komen nergens op uit. In het verleden werden door deze deuren goederen naar binnen en buiten getakeld. Het gaat dus om een pakhuis, mogelijk om wol op te slaan. Al in de veertiende eeuw werd dit deel van Leiden, tussen Hooigracht en Herengracht, bij de stad getrokken. Aan de rand van de nieuwe stadswijk kwam de Uiterstegracht te liggen. Parallel daaraan werd in het midden de Middelstegracht gegraven. Het gebied ontwikkelde zich tot industrieterrein. De grachten dienden onder andere voor de aan- en afvoer van goederen. Zo kwamen er ook veel pakhuizen aan het water te liggen. Wanneer [dit pand] een woonbestemming kreeg is niet duidelijk. Het lijkt erop dat het eind negentiende eeuw geen pakhuis meer was. Het uizicht op het water verdween pas in de tweede helft van de twintigste eeuw toen de Middelstegracht werd gedempt."

[bron: Roscher, Monique en Sandra Spijkerman, SLS Wonen. Een kostbaar bezit. Stichting Leidse Studenenhuisvesting, Leiden 2002]

Dixit!

Vandaag was een fijne dag: van 10 tot half 4 heb ik heerlijk gezongen met het Mannheim Koor en Orkest. Derde repetitie, en komend weekend (9 en 10 mei) gaan we concerteren: de Supersopraan houdt wel van een uitdaging. Op het program staan Vivaldi's Gloria en Händel's Dixit Dominus. Vooral dat laatste stuk is een uitdaging: veel, heel veel snelle coloraturen en ander vocaal geweld (bessen voor de sopranen). Maar vandaag bleek dat iedereen nog eens goed naar de nootjes gekeken heeft: het beloven prachtige concerten te worden. Reden temeer om de lezers van dit blog nog eens aan te sporen, vooral te komen luisteren! (voor zover ze niet zelf meezingen dan)

En voor wie niet helemaal bekend is met het repertoire heb ik een energieke versie van het openingskoor van Händels stuk opgesnord. Het tempo in dit filmpje is wel érg hoog, maar het geeft wel een goed idee van het stuk. Let ook op de moordende sopranenloopjes: niet voor niets geef ik dit (prachtige) stuk weleens de ondertitel: Dixit. Where Sopranos Go To Die.

Een zoete dood is het wel.

Koninginnedag

Zo zit je je nieuwe schoenen te bewonderen, zo zie je een afschuwelijk ongeluk gebeuren op TV. Vreselijk, wat er vandaag gebeurd is in Apeldoorn.

Hey, I put some new shoes on...

...and suddenly everything is right! Het moge duidelijk zijn dat Paolo Nutini met zijn hitje van een paar jaar terug de vrouwelijke psyche werkelijk doorgrondde. Als een kind zo blij ben ik met mijn nieuwe schoentjes:

Gezien

In rode viltstift, op een toiletrolhouder in de dames-WC's van een Haagse pub:

"All you need is... Mr Darcy."

I rest my case.

Plaatjes graaien!

Goed nieuws voor alle muziekvrienden: mijn geliefde CD-winkel/onbeperkte luisterplek Plato organiseert a.s. zaterdag de Record Store Day. De winkel ligt dan vol met aanbiedingen, er is live muziek én je kunt gratis een tof ceedeetje meepakken. Je kunt hierbij kiezen uit o.a. Billie Holiday, Bob Dylan en Jeff Buckley. Fijn natuurlijk! Om in aanmerking te komen voor zo'n gratis CD moet je je wel vantevoren registreren via de Platosite. Zuunige Hollanders die wij allen zijn, doen we dit natuurlijk in groten getale... tot zaterdag!