Supersopraan kraakt harde noten

2009. Nieuw jaar, nieuwe kansen (en nieuw haar). De supersopraan is, voor het eerst in jaren, voor langere tijd weer in Nederland. De afgelopen vijf (!) jaar vulde ik dit blog met verhalen over mijn Leidse studententijd en de vele koren, besturen en natuurlijk historische ervaringen die daarmee gepaard gingen. Ook mijn Master European History in wereldstad Parijs en academisch walhalla Oxford kwam aan de orde. Dan was er nog de Brusselse stage, waar ik besmet raakte met het EU-virus, en de bijzondere maanden wonend en werkend in metropool Tokyo.

Vele omzwervingen dus, en waarschijnlijk komen er in de toekomst nog meer. Maar nu ben ik weer hier in de Lage Landen. Ik heb een fijne Baan en een pittoresk Huis, waar ik eindelijk al mijn boeken in 1 kast kwijt kan. Ook een Koor is gevonden... Zal de supersopraan dan eindelijk nesteldrang gaan vertonen? U leest het hier.

Volg mij op Twitter, Hyves, Facebook, Linkedin, Ambtenaar 2.0 en InEU.nl

Over feminisme, leiderschap en huiselijk geluk

De Mannen van Beter Bed monteren een bedframe, terwijl zij een medley van Guus Meeuwis hits ten gehore brengen. Ik, goede huisvrouw, heb thee gezet- wat mij het compliment "je bent goud, schat" en een vette knipoog oplevert. "Die gaat lekker slapen!" voegen ze er nog aan toe. Ik hoop het oprecht: mijn oude bed piepte en kraakte al jaren, en als ik mij te enthousiast omdraaide in mijn slaap kletterden de latten met veel geraas uit de lattenbodem. Vanmiddag ga ik nog maar even de stad in om wat passend nieuw beddengoed te kopen. Nu mijn nieuwe bed er staat, is mijn huis weer iets meer "af:" ik hoef alleen nog maar een paar plintjes te leggen en gordijnen te kopen, dan ben ik voorlopig wel klaar met inrichten. Dat mag ook wel, aangezien ik toch al sinds juni hier woon. Gezien het geringe aantal blogjes sinds mijn verhuizing zouden mijn lezers kunnen vermoeden dat ik derhalve geabsorbeerd ben door het burgerlijk leven, opgegaan in de dagelijkse sleur. En ik moet toegeven: vorig jaar was spannender dan dit jaar. Ik begon 2008 natuurlijk met zeven fantastische maanden in Tokyo, maar ook mijn tijd aan Instituut Clingendael vond ik bijzonder. En dit jaar? Op 1 week in Italië na ben ik in Nederland gebleven, elke dag op en neer pendelend tussen Leiden en Den Haag tussen de hordes forenzen.

Op het eerste gezicht is mijn leven dus niet zo wild en spannend meer. Nu mijn 27e verjaardag nadert (donderdag 19 november is namelijk méér dan de nationale dag van de cateringmedewerker) begin ik een beetje na te denken over wat ik dit jaar allemaal heb gedaan, of ik nog wat geleerd heb, of ik gegroeid ben. En eigenlijk ben ik, ondanks de ogenschijnlijke saaiheid van mijn regelmatige leven, best tevreden. Ik heb leren salsadansen en blijf dit doen, ik heb mijn Franse taalkennis laten vastleggen door middel van een DALF diploma, ik doe sinds kort aan yoga en pilates en zing weer bij een paar goede koren. Tuurlijk, ik werk fulltime en heb nog nooit zo lang éénzelfde baan gehad, maar ik heb het naar mijn zin. Ik heb eindelijk een fijn huis en genoeg geld elke maand om op vakantie te kunnen en bovenstaand bed te kunnen betalen. Ik mag werken in een interessant werkterrein en kom regelmatig in bemind Brussel.

En toch. Hoewel ik helemaal vóór het tellen van zegeningen ben, blijft er die nagging vraag op de achtergrond: waar is de toekomstvisie? Waar is de grootsheid, waar zijn de dromen die je vroeger had, misschien nog wel hebt? Het is zo’n ondefinieerbaar gevoel: je hebt een uitstekend leven, bent gelukkig en gezond, en tóch... Er blijft altijd iets kriebelen; als vrouw-met-ambitie kun je het niet laten om na te denken over wat je méér zou kunnen doen, wat je verder nog zou kunnen bereiken. Je gaat jezelf vergelijken met je idolen en bedenkt: wat deden zij op mijn leeftijd? Zou ik ooit zo invloedrijk kunnen worden als Neelie, wil ik liever intellectueel presteren zoals Hannah of Simone, of zou ik graag verstilde schoonheid creëren als Virginia of Emily? Ben ik wel goed bezig nu, timmer ik wel voldoende aan de weg?

In de drang naar een buitengewoon leven schieten we soms te ver door, getuige dit uitstekende artikel over bovengemiddeld getalenteerde vrouwen. Maatschappelijk aanzien en prestige is misschien niet altijd de goede keus, integendeel. Ook als je een feministe bent die zich deels verantwoordelijk voelt voor het Opstuwen Van Het Vrouwdom In De Vaart Der Volkeren, zul je soms moeten kiezen voor de minder glamoureuze optie. Moet je je er dan maar bij neerleggen dat je middelmatig bent, een grijze muis? Ik vraag het me af. Op het moment zijn er veel vrouwen die me inspireren, zoals bijvoorbeeld Anna en Laura. "Aanstormend" ga ik deze getalenteerde dames niet noemen: dan lijkt het alsof ze enkel in potentie iets zijn en zich nog niet bewezen hebben. Maar wat ik juist zo goed vind is dat ze zich niet laten verlammen door tegenslagen verwachtingspatronen, dat ze niet op hun handen blijven zitten, maar doen. Gewoon doen. En dat is precies wat de werkelijk uitzonderlijke mensen uit de geschiedenis deden: ze hadden een passie, gingen ermee aan de slag, hielden eraan vast en bereikten uiteindelijk iets bijzonders. Daar is geen talentenklas, rat race of loopbaanplanning voor nodig. Soms is het goed om daarbij stil te staan.

Daarom vond ik onderstaand filmpje zo aardig: leiderschap, dat ontwikkel je zélf. Fouten mag je maken, kronkelige levenslopen zijn eerder regel dan uitzondering. Perfect is niemand: zelfs niet (zeker niet) de grote leiders van onze tijd. Zoals ik mijn broer laatst toevoegde: een mens kan niet én een carrière hebben én brandschone ramen. (Daarentegen zal iedere intellectueel of wereldleider de waarde van een goed bed, en een lange nacht slaap, van harte onderschrijven. Ik ben goed bezig...)

Jong talent in de Herengrachtkerk!

Eén dezer dagen komt er weer een "echt stukje" vol belevenissen en bespiegelingen uit het Leven der Supersopraan. Nu heb ik het echter te druk met Werken en Zingen. Dat laatste wil ik graag met jullie delen:

Na twee succesvolle projecten geeft het Nieuwe Mannheim Koor en Orkest op vrijdag 9 oktober in de Herengrachtkerk te Leiden opnieuw een bijzonder concert. In dit Haydn en Mendelssohn jaar zullen de jonge musici van het koor en orkest onder leiding van de Engelse dirigent Quentin Clare onder andere de Paukenmis van Haydn en de Ouverture Hebriden van Mendelssohn uitvoeren. Ook treden maar liefst acht jonge talentvolle solisten op, waaronder vier leden uit het eigen orkest in de Sinfonia Concertante voor blazers van Mozart.
 
Het Nieuwe Mannheim Koor en Orkest (NMKO) ziet het als taak om podiumervaring te bieden aan getalenteerde jonge musici en conservatoriumstudenten uit heel Nederland. De stichting realiseert projecten in diverse samenstellingen zodat ook minder gehoord repertoire voor bijvoorbeeld koor en orkest aan bod komt en werkt samen met jonge professionele solisten uit binnen en buitenland. Jong onontdekt talent krijgt tevens een kans: de vier blazerssoli in de Sinfonia Concertante worden uitgevoerd door leden van het NMKO. Zij zijn professionals in opleiding die tevens met één been in het (Leidse) studentenleven staan. Juist deze dubbeltalenten passen in de missie van de stichting om amateurs en professionals bij elkaar brengen voor muzikale uitvoeringen op hoog niveau.

Het concert vindt plaats op vrijdag 9 oktober om 20.15 in de Herengrachtkerk (Herengracht 68-70) te Leiden.
Kaartverkoop aan de deur (€10/€6). Meer informatie en reserveringen via http://www.mannheimorkest.com / contact@mannheimorkest.com

Met medewerking van Nicola Wemyss (sopraan), Michelle Mallinger (mezzosopraan), Daniël van Kessel (tenor), Michiel Meijer (bas), Arthur Klaassens (hobo), Jasper Grijpink (klarinet), Elske Groen (hoorn) en Sebastiaan van Denderen (fagot). Dirigent: Quentin Clare.

Hard Is Lekker

Met een koor en orkest van formaat, waar mezzoforte voor mietjes is en fortissimo de norm, ga ik binnenkort Verdi's Requiem opvoeren. Eerst gaan we naar Italië (béétje water naar de zee dragen), dan wippen we nog even langs in Slovenië. Gelukkig zijn we ook binnen de landsgrenzen te horen. Kom je ook?

Spread the gospel

De afgelopen tijd heb ik niet veel geblogd. Dit was deels omdat mijn privéleven vrij rustig voortkabbelde, maar ook omdat ik de laatste tijd voor mijn werk zoveel uren maakte achter de PC dat ik thuis niet veel zin meer had om weer naar een schermpje te staren. Maar de lezers van dit blog verdienen natuurlijk beter. Vandaar dat ik besloten heb om een van mijn projecten met jullie te delen. Eerder dit jaar verscheen in opdracht van mijn huidige werkgever de film Europa Werkt, gemaakt door getalenteerd filmmaker Ton van Zantvoort. Aan mij de schone taak om deze film te verspreiden op het web. Behold, vers geplaatst op Youtube, Europa Werkt:

Een vaste stek is goed

En dat is nog maar één van de dingen die ik geleerd heb dit jaar. Zoals eerder aangekondigd is 2009 voor mij het jaar van tot rust komen, van uitgestelde dingen eindelijk doen, van een eigen huis hebben en een vaste baan. Noem het burgerlijk, noem het saai: ik ben stiekem wel blij om na een werkdag van 9 tot half 6 (of langer) thuis te komen in een appartement dat van mij is, om vervolgens naar mijn wekelijkse salsales / klatschavond / Quackavond / Franse les te gaan. Tuurlijk, het kriebelt: voorlichting gevend over de EU of kletsend over Japan heb ik meteen weer zin om zelf de hort op te gaan. Toch kan ik me steeds beter verzoenen met het idee dat "naar het buitenland gaan" ook 2 weken vakantie kan betekenen in plaats van 7 maanden uit een koffer leven. Zeker nu ik eenmaal die fijne stek voor mezelf bemachtigd heb, voel ik de behoefte om voor langere tijd in Nederland te blijven. Hier iets opbouwen, veel leren, en dan met een paar jaar relevante werkervaring weer de wijde wereld in. Wat ook meespeelt is dat ik het bestaan als zwervende student of stagiair echt wel gehad heb: ik wil niet op mijn 30e wakker worden en beseffen dat ik weliswaar op een mooie plek woon, maar carrièretechnisch nog geen steek verder ben gekomen.

En verder ben ik nu al wel, ondanks/dankzij het feit dat ik al bijna een vol jaar weer in Nederland ben. To wit (en dit idee heb ik gejat van de Skyth), de dingen die ik afgelopen jaar geleerd heb:

- eindelijk eens genoeg geld hebben om de huur te betalen én dat leuke rokje te kopen, is fijn.
- salsadansen is een van de leukste dingen die ik ooit geleerd heb, en ik ben er nog goed in ook.
- ik kom 's ochtends vroeg mijn bed uit voor 40 baantjes in het wedstrijdbad. Wie had dat gedacht van dit avondmens?
- fulltime Japans leren is minder stressvol dan parttime Frans huiswerk maken. Immers, 40+ uur werken per week = net genoeg mentale capaciteit overhouden voor een Net5 vrouwenserie.
- zingen is leuk! Vooral als dat met goede koren kan, in plaats van bejaarde zus-en-zo International Singers.
- boeken horen in een mooie kast, in plaats van weggestopt in dozen.
- CD's horen in een mooie kast, in plaats van uitpuilend uit je CD-rek en in stapeltjes op de grond
- die mooie kast hoort in mijn huis: ik word er heel gelukkig van.
- koken voor vrienden is leuk. (je volproppen met maaksels van Gina is wellicht net iets leuker, maar komt minder vaak voor)
- het diepste huiselijk geluk is: de tijd vergeten, opgekruld in een Poäng, een glas vers appelsap naast me en een goed boek op de knieën.

Alliance Française et Nouvelles Voix Bulgares...

Vandaag was een zware dag. Vanaf een uur of 9 vanmorgen tot een uur of 4 in de middag bevond ik mij in het verrassend kleine gebouwtje van de Alliance Française te Den Haag, alwaar ik uitgebreid mijn Franse taalvaardigheid heb laten testen. Doel: het behalen van een DALF-certificaat, niveau C1. Reden: gewoon, omdat het kan. En dus zat ik vanmorgen met nog een man of 10 in een benauwd zaaltje, waar de temperatuur al gauw hoog opliep en de buren van de taalcursus iets te goed hoorbaar waren. Nogal vervelend wanneer je een paar pittige teksten moet onderwerpen aan close reading, of een synthèse en essai argumenté uit je mouw moet schudden. En dan volgde er nog een luistertoets en een mondeling... Ik heb al best wat taaltoetsen gehad, maar deze was toch wel heel pittig, vooral gezien de suboptimale omstandigheden. Ik heb er wel een goed gevoel over, maar de luistertoets ging niet al te best. Vreemd, want normaal is dit mijn beste onderdeel: het is meestal 40% kennis en 60% concentratie. Deze keer waren de vragen echter door elkaar gemixt en kregen we slechts een paar minuten tijd om de antwoorden in te vullen alvorens het "pennen neer" signaal klonk. Nee, dat onderdeel ging niet best... Enfin, we gaan zien of ik mijn certificaat ga krijgen.

Intussen, terwijl ik mijn tas inpak voor morgen en me opmaak om te gaan slapen, nog een fijn muziekje ter ontspanning. Trio Perunika komt uit Londen, maar is Bulgaars. Ze zijn nog niet zolang bij elkaar maar het klinkt al lekker. Heel lekker zelfs; ik draai hun debuut CD regelmatig. Wellicht kunnen de dames van Laïs hier hun voordeel mee doen, teneinde nog wat meer Ballen te ontwikkelen:

Hoewel ik moet toegeven dat ik de nieuwe richting van Laïs (+cello) wel kan waarderen:

Ach en nu ik jullie toch op krijswijven trakteer, nog one for the road:

Make-over

Stiekem houd ik wel van die programma's zoals Extreme Home Makeover of Debbie's Facelift voor je Huis, waarin donkere, uitgeleefde huizen worden veranderd in lichte design paradijsjes. Tijdens het klussen en poetsen in mijn eigen nieuwe huisje wist ik soms niet hoe het ging worden- of het überhaupt wat ging worden. Met de verfstrepen in mijn haar en op mijn broek, gehurkt in een hoekje om nét dat randje radiator of dat bochtje buis mee te pakken, wist ik dat met elke verfstreek mijn huisje mooier werd. Maar hoeveel mooier precies...? Aanschouw een paar before & after pictures:

Zithoek voorheen

Zithoek nu

Eethoek voorheen

Eethoek nu

Slaapkamer voorheen

Slaapkamer nu

Badkamer voorheen

Badkamer nu

...en dit alles natuurlijk met dank aan het fantastische klus- en glamteam! Welke make-over artiest kan zonder?

Drie meisjes en een cello

Het was een mooi concert, afgelopen zondag in de Amstelkerk. Op een regenachtige zondagmiddag traden de drie dames van Laïs op met Simon Lenski, cellist van DAAU. In de 18e eeuwse kerkzaal zat hooguit een man of 50, de sfeer was huiselijk. Een groot contrast met 5 jaar geleden, toen ik de dames al dansend en springend mocht meemaken in de Leidse Stadsgehoorzaal. Het repertoire was dan ook anders: in 2004 trad Laïs op met band en zongen ze liedjes over smidjes, kannekes en maagdekens, waarbij de draailieren en trommels niet van de lucht waren. Nu, a capella of begeleid door een cello die met behulp van electronica afwisselend klonk als rauwe gitaar, slagwerk of krakende plaat, zong Laïs hun nieuwe werk: veel Engelstalig, veel experimentele melodieën. En Shos. Die hadden ze "leren kennen" tijdens een tour met een Belgisch koor. Zie hier het resultaat:

Ochtendritueel

Het is kwart voor zeven 's ochtends als ik wakker word van fluitende vogels en zacht gestommel boven mijn hoofd. De tweede ochtend in mijn nieuwe huis: hier wordt gewerkt en vroeg opgestaan, dat is duidelijk. Buitengewoon vrolijk sta ik op vóór de wekker, een ongewone sensatie voor een uitgesproken avondmens. Onderweg naar de badkamer bedenk ik me hoe heerlijk het is dat ik kan gaan douchen wanneer ik dat wil, en dat in een schone badkamer waar handdoek en shampoo gewoon klaarliggen. Als ik kon fluiten, deed ik het: mijn nieuwe huisje baadt in een zee van licht en is een oase van rust. Buiten fluiten de vogeltjes en ritselen de bladeren van de lindeboom. Ik heb geen behoefte aan ochtendradio. Mijn nieuwe kledingkast is een sensatie: mijn kleding komt ongekreukt tevoorschijn en mijn schoenen zijn snel gepakt, zonder dat er drie dozen op mijn hoofd neerkletteren. Het heen en weer lopen is nog wel even wennen, nu mijn spulletjes zijn verspreid over badkamer, slaapkamer, huiskamer en soms ook keuken. Wat een ruimte ineens. Ik moet zelfs even naar buiten, naar de berging, waar de grote koelkast staat met mijn levensmiddelen (de nieuwe kleine koelkast heb ik gisteren pas geïnstalleerd in de keuken). Terwijl ik mijn yoghurt-met-muesli content zit weg te lepelen, bedenk ik me hoe lekker het is om op deze manier een werkdag te beginnen: in alle stilte en rust, in een fris en schoon huis dat, ondanks een huiskamer vol dozen, meer ruimte biedt dan ik tot nu toe had. Even later fiets ik op mijn gemakje naar het station: ik ben vroeg en pak een treintje eerder. Heerlijk, dit nieuwe ochtendritueel.

Hij is er

Hij is er dan toch, de klik. Het duurde even, maar na zes lange klusdagen in mijn toekomstige appartementje voelt het eindelijk een beetje als thuis. In het begin, toen de woonkamer zwartblauw-met-goud was, de slaapkamer paars, de deuren erwtensoepgroen en de badkamer ranzig, was het nog maar afwachten. Had ik me niet teveel op mijn nek gehaald? Prachtig, zo'n pakhuis, met die mooie houten balken in het plafond en die pittoreske vakwerkramen, maar er moest véél gebeuren. Truth be told kon ik vantevoren de hoeveelheid werk niet goed overzien. Maar nu, na uren schuren, krabben, schilderen, overschilderen, bijschilderen en flink boenen, waarbij ik letterlijk elk hoekje van het appartement heb gezien, voelt het echt als mijn huis. Alsof ik het me toegeëigend heb, met elke leiding die ik lakte en elke roestplek die ik verwijderde. With a little help from my friends natuurlijk, want in mijn eentje was het me nooit gelukt.

Maar de echte klik kwam zaterdag. Met een bestellijst in de ene, en een potlood in de andere hand waren we als gekken de IKEA doorgerauscht om vervolgens 2 dubbele autoladingen aan meubels van Delft naar Leiden te slepen. Die avond, toen ik omringd door dozen in allerlei vormen en maten genoeglijk op de vloer van mijn appartementje zat, kreeg ik echt het gevoel dat dit was waar ik woonde, waar ik thuis hoorde. Het klikte met mijn nieuwe stek. Met een oud, licht obscuur bandje van de Skyth in de klusradio (CD's pakt hij niet en bovendien, dit was een geweldige medley van rap tot klassiek tot Aman, Aman-liedjes) maakte ik doos na doos open, en voelde ik me als een kind op Sinterklaasavond: wat zou er in dít pakje zitten? Het bleek zowaar heel leuk om IKEA-meubels in elkaar te klussen: zo heb je een verzameling latjes en schroeven, zo heb je een comfortabele Poäng. Of een Kaustby, of een Ekensberg. Die namen maken het nóg leuker: alsof je een legertje vriendjes in je huis hebt staan.

Maar mijn echte vlees-en-bloed-vriendjes zijn natuurlijk ook meer dan welkom in mijn nieuwe huisje. Ik ga deze week proberen de kasten en de eetkamertafel in elkaar te krijgen (ambitieus, ik weet het) en hopelijk kan ik volgende week al het nodige verhuisd hebben. 't Zal nog wel even duren voor ik écht geïnstalleerd ben aan de Middelstegracht, maar dan komt er toch een housewarming... en etentjes. Veel etentjes. Na 6 jaar studentenkamer, waarin je alleen kon eten met het bord op schoot, kan ik nu eindelijk mijn gasten op fatsoenlijke wijze fêteren. Dat gaat zéker gebeuren, te beginnen met mijn klushulpen: mede dankzij hen is mijn huisje veranderd van een donker holletje in een licht paradijsje, mede dankzij hen is er die klik. Ik ben thuis!

En toen...

...was ik ineens een radioster. Mijn eerste "echte" interview voor de radio. Ik was wel gebrieft, maar kreeg uiteindelijk héél andere vragen voor mijn kiezen dan verwacht. ENG!!! Gelukkig is het interview achteraf toch helderder en beter gelukt dan ik op het moment zelf dacht. Mijn radiodebuut is hier terug te luisteren.

There's no place like...

"Hoewel in dit pand nu volop wordt gewoond, laat de gevel duidelijk zien dat het niet altijd die functie heeft gehad. De deuren op de verdiepingen leiden niet naar balkonnetjes, maar komen nergens op uit. In het verleden werden door deze deuren goederen naar binnen en buiten getakeld. Het gaat dus om een pakhuis, mogelijk om wol op te slaan. Al in de veertiende eeuw werd dit deel van Leiden, tussen Hooigracht en Herengracht, bij de stad getrokken. Aan de rand van de nieuwe stadswijk kwam de Uiterstegracht te liggen. Parallel daaraan werd in het midden de Middelstegracht gegraven. Het gebied ontwikkelde zich tot industrieterrein. De grachten dienden onder andere voor de aan- en afvoer van goederen. Zo kwamen er ook veel pakhuizen aan het water te liggen. Wanneer [dit pand] een woonbestemming kreeg is niet duidelijk. Het lijkt erop dat het eind negentiende eeuw geen pakhuis meer was. Het uizicht op het water verdween pas in de tweede helft van de twintigste eeuw toen de Middelstegracht werd gedempt."

[bron: Roscher, Monique en Sandra Spijkerman, SLS Wonen. Een kostbaar bezit. Stichting Leidse Studenenhuisvesting, Leiden 2002]

Dixit!

Vandaag was een fijne dag: van 10 tot half 4 heb ik heerlijk gezongen met het Mannheim Koor en Orkest. Derde repetitie, en komend weekend (9 en 10 mei) gaan we concerteren: de Supersopraan houdt wel van een uitdaging. Op het program staan Vivaldi's Gloria en Händel's Dixit Dominus. Vooral dat laatste stuk is een uitdaging: veel, heel veel snelle coloraturen en ander vocaal geweld (bessen voor de sopranen). Maar vandaag bleek dat iedereen nog eens goed naar de nootjes gekeken heeft: het beloven prachtige concerten te worden. Reden temeer om de lezers van dit blog nog eens aan te sporen, vooral te komen luisteren! (voor zover ze niet zelf meezingen dan)

En voor wie niet helemaal bekend is met het repertoire heb ik een energieke versie van het openingskoor van Händels stuk opgesnord. Het tempo in dit filmpje is wel érg hoog, maar het geeft wel een goed idee van het stuk. Let ook op de moordende sopranenloopjes: niet voor niets geef ik dit (prachtige) stuk weleens de ondertitel: Dixit. Where Sopranos Go To Die.

Een zoete dood is het wel.

Koninginnedag

Zo zit je je nieuwe schoenen te bewonderen, zo zie je een afschuwelijk ongeluk gebeuren op TV. Vreselijk, wat er vandaag gebeurd is in Apeldoorn.

Hey, I put some new shoes on...

...and suddenly everything is right! Het moge duidelijk zijn dat Paolo Nutini met zijn hitje van een paar jaar terug de vrouwelijke psyche werkelijk doorgrondde. Als een kind zo blij ben ik met mijn nieuwe schoentjes:

Gezien

In rode viltstift, op een toiletrolhouder in de dames-WC's van een Haagse pub:

"All you need is... Mr Darcy."

I rest my case.

Plaatjes graaien!

Goed nieuws voor alle muziekvrienden: mijn geliefde CD-winkel/onbeperkte luisterplek Plato organiseert a.s. zaterdag de Record Store Day. De winkel ligt dan vol met aanbiedingen, er is live muziek én je kunt gratis een tof ceedeetje meepakken. Je kunt hierbij kiezen uit o.a. Billie Holiday, Bob Dylan en Jeff Buckley. Fijn natuurlijk! Om in aanmerking te komen voor zo'n gratis CD moet je je wel vantevoren registreren via de Platosite. Zuunige Hollanders die wij allen zijn, doen we dit natuurlijk in groten getale... tot zaterdag!

Leeghoofdige Lente...

Na de enthousiaste reacties op mijn vorige stukje had ik me heilig voorgenomen om weer wat regelmatiger mijn blog bij te werken. Maar het wilde niet echt lukken: ik schreef meerdere drafts, maar was steeds niet tevreden. De reden? Geen idee. Misschien slurpt mijn werk teveel energie op. Misschien voelt het gewoon minder interessant om te schrijven over het leven in Nederland, na mijn eerdere wervelende buitenlandavonturen. Ik weet het niet.

Of misschien is het gewoon wel het weer? Want wie kan met zulke prachtige dagen nog serieus over zijn toetsenbord gebogen zitten? Ik vond het gisteren al lastig om op mijn werk bij de les te blijven. Alle stereotypen van luie ambtenaren verbrekend, moest ik namelijk op Goede Vrijdag gewoon werken. Zonde van zo’n prachtige dag: het was echt perfect weer. 23 graden, zonnetje, briesje: balmy, zoals de Engelsen dat zo mooi zeggen. Gelukkig had ik een lunchdate op een terrasje in de stad; dit maakte heel veel goed. Onverwachts dubbel geboekt (mea culpa, ik moet opletten dat ik álles in mijn agenda noteer, anders vergeet ik dingen) maar daardoor ook dubbel gezellig. Met “Pit” (of Dot, we zijn er nog niet over uit) en de Skyth filosofeerde ik erop los onder het genot van een biologisch appelsapje en een heerlijke Boterwaagsalade (die blijft een klassieker).

Heerlijk, dat terrasjesweer. Vrijdag was trouwens niet de eerste keer: de week ervoor pakte ik al mijn eerste terrasje van het seizoen, en niet zomaar eentje. Sippend aan een overpriced ice tea maakte ik het me gemakkelijk op het heerlijke terras van... de Pullman. Dit café bevindt zich, voor wie er niet mee bekend is, aan het fameuze Place Lux, tegenover het Europees Parlement te Brussel. Ik was voor mijn werk afgereisd naar het Zuiden en had wat tijd tussen werkbezoeken in om te pauzeren in de zon. Om mij heen minstens vier talen en nog meer nationaliteiten; stilletjes zat ik te genieten. Dit is waar tout Bruxelles na het werk bijeen komt voor een hapje, een drankje, en de nodige netwerkcontacten natuurlijk. Ik kwam er vaak toen ik stage liep bij het EP, en mijn gedachten dwaalden af naar die toffe tijd, inmiddels alweer 2 jaar geleden. Van mijn Franse huiswerk, dat ik demonstratief op tafel had gelegd, kwam helaas niet veel.

Tja, dat huiswerk… Het valt toch tegen hoeveel dat is. Ik heb dan ook diep respect voor mensen die een hele studie doen naast hun baan; ik vind een wekelijkse talencursus al pittig. Gelukkig hielp mijn Brusselbezoek me herinneren aan de reden waarom ik die cursus volg. Al vanaf het moment dat ik woensdagochtend aankwam op Brussel Centraal en ik de vertrouwde geur van wafels en smog opsnoof, besefte ik: Brussel is écht mijn stad. Brussel past me nog steeds, als een oude, kleurrijke jas, en het voornemen om er over 1 à 2 jaar weer te wonen en werken is nog steeds volop aanwezig. Vandaar die Franse lessen: werken in Internationale Betrekkingen, en zéker werken bij de EU, vraagt een goede working knowledge van het Frans. De dossiers mogen dan in het Engels gesteld zijn, als je baas je in het Frans aanspreekt, als de vergaderingen in die taal plaatsvinden en als je gewoon niet kunt netwerken zonder Frans, zit er niks anders op dan weer terug de schoolbankjes in te klauteren. Aan het einde van deze cursus ga ik bovendien op voor mijn DALF-examen, dat moet leiden tot een certificaat waarmee ik ook in francofone werkomgevingen kan solliciteren.

Een paar vrienden van mij zullen op dit punt hun hoofd schudden: houdt het dan nooit op? Ach… het houdt me van de straat, zullen we maar zeggen. En ik blijf het prettig vinden om me altijd verder te blijven ontwikkelen. Ik bof erg met mijn baan, waarin ik het nog steeds naar mijn zin heb en veel vaardigheden train, maar het is een fijn idee te weten dat ik via zo’n talencursus verder werk aan mijn ontwikkeling. Rupsje nooitgenoeg? Wellicht. Maar ook talenrupsjes moeten af en toe de teugels laten vieren. Ik ga de Paas vieren met mijn familie, hopelijk in de tuin. Voor de vorm stop ik mijn Franse boeken ook in mijn koffer, hopende dat ik nog wat grammatica kan stampen. Of dit lukt? Geen idee, maar dan is mijn geweten in elk geval gesust. Op naar de zon!

All work and no play?

Het is alweer meer dan een jaar geleden dat ik, fris en vol goede moed, de grote hal van Hitachi’s hoofdkantoor in Marunouchi binnenstapte en mijn naam spelde bij de balie. Time flies when you’re having fun: een cliché, maar zeer toepasbaar op mijn leven de afgelopen jaren. Na verblijven in Parijs, Oxford, Brussel en Tokyo breng ik voor het eerst sinds 2005 de lente door in Nederland. Dat voelt raar! Met het inzetten van de dooi en het ontluiken van de eerste krokussen bekruipt me ook dit jaar weer dat opgewonden gevoel van een op handen zijnd buitenlandavontuur. Maar niets daarvan. Dit jaar blijf ik hier.

Ik heb een baan, een goede, een leuke, een échte. Geen stage of traineeship deze keer, maar een baan op niveau, eentje waar ik mijn eigen talenten en ideeën kan ontplooien maar tegelijkertijd ook veel kan leren. Een baan waarin ik elke dag met Brussel bezig ben en die een fantastische springplank biedt voor een mogelijke EU-carrière. Een baan die ik bovendien na een maand zoeken al in de pocket had: kortom, een baan waar ik in tijden van economische crisis heel blij mee ben. Ik werk 40 uur per week in good old Den Haag, niet ver van mijn allereerste werkplek. Wat een vreemd gevoel wanneer ik soms mijn oude lunchroute loop: toen, ruim twee jaar geleden, stond ik op het punt om voor het eerst naar Brussel te gaan. Ik was vol verwachting, maakte allemaal wilde plannen maar wist niet of het me zou lukken die waar te maken. En nu, twee jaar later, kan ik zeggen: yes, het is allemaal gelukt. Mijn Brusselstage was super, mijn Japanse avontuur helemaal te gek, en Clingendael had ik ook niet willen missen.

Betekent dit dan dat ik al mijn “wilde haren” verloren heb en eindelijk gesettled ben? Nee. (korter zijn ze wel, maar dit terzijde) Als het aan mij ligt, zit ik over een jaar of twee weer in Brussel, of een ander interessant buitenland. Maar na een paar quasi-nomadische jaren begint het verlangen naar een vaste plek wel te groeien. Als je 40 uur per week werkt wil je niet meer thuiskomen in een Pelikamer, koken in een Pelikeuken of douchen in een Pelidouche met bijbehorende Peli-aanslag. Ik ben dus naarstig op zoek naar een appartement, liefst in Leiden, maar als het te lang gaat duren wil ik ook wel naar Den Haag. Ik heb helemaal geen spijt van al het reizen en trekken van de afgelopen jaren, maar merk wel een groeiende behoefte aan wat meer comfort. Ik werd er al voor gewaarschuwd: zodra je meer gaat verdienen, groeien ook je behoeftes. Work hard, party hard, ook al betekent dit in eerste instantie dat ik eindelijk eens al mijn boeken uit de dozen ga halen.

Tot die tijd zit ik natuurlijk niet stilletjes weg te kwijnen op mijn oude studentenkamertje. Sterker nog, ik ben er bijna nooit: hooguit om te slapen en te ontbijten. Want 2009, zo heb ik me voorgenomen, wordt het jaar dat ik eindelijk toekom aan al die dingen die ik al jaren uitstelde. Zo heb ik sinds half januari elke maandagavond salsales, wat een feestje! Ook volg ik naast mijn maandelijkse lessen Japans een intensieve cursus Frans om nog dit jaar mijn DALF-diploma te halen. Salsa dansen en beter Frans leren: dingen waarvan ik al jaren roep dat ik ze wil doen, maar die er steeds niet van komen. Dan is een vast honk toch wel handig. Ook zwem, loop, zing (en bewonder) ik regelmatig. Tel daarbij op dat ik ook graag mijn familie en vrienden blijf zien én acht uur per nacht moet slapen, en dan houd je niet veel blog-tijd over.

Maar dat zijn natuurlijk smoesjes: het gaat in het leven niet om tijd, maar om prioriteit. Er is een ongeschreven regel die stelt dat hoe drukker je het krijgt, hoe meer tijd je overhoudt. Op mijn werk kun je een tegoed aanvragen voor stoelmassages: 15 minuten waarin je schouders en nek worden losgemaakt om RSI te voorkomen. Een van de masseurs vroeg of ik interesse had in Do In, een Japanse meditatie/yoga variant die heel goed is voor je rug, maar waar je wel elke ochtend 20 minuten mee bezig zou moeten zijn. Op mijn antwoord dat ik het veel te druk had, antwoordde hij: als je Do In doet, heb je in plaats van 8, maar 6 uur slaap nodig. Alsof het universum je beloont met extra tijd, zei hij. Ik weet niet of ik het zo zweverig zou formuleren, maar ik weet wel dat een vol en leuk leven meer energie oplevert dan het vraagt: pure winst, dus.

Vandaar dat ik dit verhaaltje nu, na weken uitstellen, toch maar op papier zet –zondagavond laat, terwijl ik morgen vroeg weer op moet. Maar ja, all work and no play makes Jack a dull boy. En dat zou zonde zijn van deze prachtige lente... ik ben benieuwd hoe Leiden eruit gaat zien dit jaar!

D'Accord?

Stel je voor: je neemt een Rubik’s kubus, maar in plaats van de gebruikelijke zes vlakken heeft deze kubus er misschien wel acht, of twaalf, of zestig... hoe langer je eraan draait, hoe meer vlakken erbij komen. En in plaats van de zes vaste kleuren is deze kubus bedekt met allerlei subtiel verschillende grijstinten, die in een ander licht een andere betekenis krijgen. Dan moet je deze kubus zien op te lossen, zo snel en goed mogelijk, in een donkere kamer bij flakkerend kaarslicht, terwijl nog 26 andere handen mee proberen te draaien en de wijn rijkelijk vloeit.

Zie daar de uitdaging van het Internationaal Onderhandelen, een vaardigheid die ik de afgelopen maanden aan Instituut Clingendael op allerlei wijzen heb getraind. Deze uitgebreide training bereikte vorige week zijn hoogtepunt, toen we de Leergang Buitenlandse Betrekkingen (LBB) 63 afsloten met een EU-onderhandelingssimulatie. Deze simulatie viel bijna gelijk met de EU-top in Brussel en had ook veel dezelfde agendapunten, dus was het hyperactueel om samen aan tafel te zitten puzzelen op CO2-uitstoot, toetredingscriteria en landbouwbeleid. Het was een geweldig leuke ervaring. Onze groep LBB’ers bestond uit 17 studenten, inmiddels gepokt en gemazeld als het gaat om internationale samenwerking, en tot de tanden toe gewapend met spitsvondige speeches, alternatieve tekstvoorstellen, handige amendementen en onderhandse dealtjes. Kortom: het zag er veelbelovend uit; in de dagen voorafgaand aan de simulatie circuleerden er al teksten en mogelijke package deals en waren we vol vertrouwen, dat we ruim binnen de gestelde onderhandelingstijd onze eindtekst af zouden krijgen. How wrong we were.

Voor de simulatie werden we ingedeeld in koppels van twee, die elk een EU-lidstaat vertegenwoordigden. In het echt zijn er natuurlijk 27 lidstaten, maar vanwege de beperkte omvang van de groep deed slechts een selectie mee aan de onderhandelingen. Ik speelde zelf aankomend EU-voorzitter Tsjechië, en dat was een leuke rol om te hebben: als kleine nieuwe lidstaat enerzijds en toekomstig voorzitter anderzijds speelde ik een pragmatische, soms opportunistische onderhandelaar, die de grote lidstaten met elkaar liet bekvechten en ondertussen zelf lobby’de voor de Midden-Europese zaak. Erg interessante rol, ook omdat ik veel bewegingsvrijheid had. Om Monty Python te parafraseren: Nobody expects... the Czech Delegation!

We begonnen de simulatie met plenaire rondes, waarin elke lidstaat in een speech van 10 minuten zijn doelstellingen uit de doeken deed. Er waren vlaggetjes en interventiemicrofoons, en ik voelde me even weer alsof ik terug was in een Brusselse conferentiezaal. Vanaf donderdagmiddag, toen alle speeches en vragen waren afgerond, werden we losgelaten voor informele onderhandelingen. Officieel hadden we de tijd tot donderdag middernacht om een eindtekst te bereiken en een communiqué te schrijven naar onze hoofdstad, waarin we vertelden hoe goed wij zelf het hadden gedaan. Een aardige oefening dus in spelen met woorden en zinnen die zoveel betekenissen hebben dat iedereen ze gunstig kan uitleggen, terwijl de overeenkomst nog wel steekhoudend is.

Het was een leuk proces. De Commissie wilde vernieuwing, Frankrijk wilde een mooi akkoord als afsluiting van het voorzitterschap, Duitsland wilde eigenlijk niks veranderen, Engeland en Nederland wilden dat juist wel, Spanje wilde aandacht voor bootvluchtelingen en zonne-energie, terwijl Polen dat allemaal niks kon schelen, zolang het maar geld kreeg. Tsjechië zat een beetje middenin dat krachtenveld, maar het is uiteindelijk gelukt dankzij de Poolse slagvaardigheid om een heel leuk akkoord uit te onderhandelen dat voor Tsjechië best goed uitviel. Wel was het onderhandelingsproces slepender dan verwacht: we hadden uiteindelijk een mooie tekst uitonderhandeld, waarbij woorden en zinnen voorzichtig op elkaar gestapeld waren als in een Jenga-toren. Helaas kwam bij de final reading Duitsland steeds op de proppen met de inmiddels beruchte woorden “daar kan ik het toch niet mee eens zijn,” en dreigde onze mooie toren steeds onderuit gekegeld te worden. Gelukkig hebben we dankzij een stoplap hier, een uitzondering daar, en vele strategische komma’s een tekst weten te bereiken waar uiteindelijk iedereen mee akkoord ging... om kwart over elf ’s avonds. Ik heb veel meer begrip gekregen voor de echte Raad nu ik dit proces zelf eens heb meegemaakt!

Al met al was deze simulatie een mooie afsluiting van een bijzondere en intensieve periode, waarbij ik soms nieuwe inzichten verworven en soms oude kennis opgehaald heb, vaardigheden trainde en nieuwe interesses ontdekte. Maar bovenal heb ik een hoop leuke nieuwe vrienden overgehouden aan de LBB. Bij de diploma-uitreiking afgelopen vrijdag werden we gewaarschuwd voor het Grote Zwarte LBB-Gat. Dankzij een krankzinnig druk programma afgelopen week ben ik dat Gat nog niet tegengekomen, maar mijn nieuwe LBBuddies mis ik wel een beetje. Gelukkig heb ik bij eerdere groepen (Crayenborgh, Europaeum, EP stagiairs en JPP) ervaren dat uit het oog niet altijd uit het hart betekent, en dat je best regelmatig reünies kunt houden ook al waaier je uit over verschillende landen, of zelfs continenten. Met de internationale ambities van de LBB’ers kan het echt alle kanten op gaan, maar één ding weet ik zeker: of het nu Den Haag wordt, Brussel, Londen of toch New York, die maandelijkse borrel gaat er komen. Dat akkoord staat.